In Knokke-Heist komen drie bejaarden op een gewelddadige manier om het leven. Inspecteur Luk Borré ondervindt snel dat de mondaine badstad niet zit te wachten op een seriemoordenaar. Men gelooft liever in het toeval. De inspanningen van Borré worden matig geapprecieerd, en achter iedere sluier die hij oplicht, vindt hij een andere. Hij bijt zich vast in de zaak en stuit daarbij op een onprettig en onfris spoor. Tegelijk is in de badstad een schrijver neergestreken. Die wil Knokke én Leopold Lippens in zijn boeken laten opdraven. De graaf burgemeester vindt dit hoogst onaangenaam. Hij bedenkt een manier om dat schrijvertje te stoppen. Opnieuw een onderzoek van Luk Borré, de niet altijd even sympathieke Knokse speurder.
ISBN: 9789052409238
uitgever: Houtekiet
Prijs: 19.95 euro
Je had al aangekondigd dat je in dit boek een auteur zou laten meedoen. Doelbewust?
Het is altijd gemakkelijk om met mensen te lachen, te gebruiken, sommigen denken misbruiken,… en ik vond dat er wel eens met de auteur zelf gelachen mocht worden.
Zelfspot is nooit vreemd.
Maar het probleem bij dit boek is geweest dat de plot en de werkelijkheid zich met mekaar zijn gaan verweven. Met bepaalde problemen in Knokke
(nvdr. Inval van het parket bij de Compagnie du Zoute) en dan heb ik bepaalde accenten moeten herleggen.
Je kan van iemand iets zeggen zolang het niet echt is en dan zal er goed mee gelachen worden. Maar de situatie is anders als het werkelijk gebeurd.
Ik doe dat wel in m’n boeken de werkelijkheid gebruiken, heroriënteren maar deze keer heeft de werkelijkheid mij in snelheid gepakt in dit verhaal.
Dus het verhaal van de ‘auteur’ werd wat moeilijker, de plot is iets gekanteld.
Het boek vertrok vanuit 3 ideeën:
- De confrontatie tussen de auteur en Graaf Burgemeester Lippens om zo als het ware de realiteit en de fictie te ‘big-brotheren’.
- De humoristische ondertoon rond een decoratie.
- En het vertrekidee was de gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb al ondervonden als je iets universeel wil schrijven, kun je maar beter terugkruipen in een kleine cosmos. Dan gaat dat universeler worden. Hoe intiemer je wordt hoe meer je over algemene gevoelens schrijft.
Door mij te concentreren op die verkiezing ga je in Knokke die eigenlijk ook niet meer is dan een dorp zien welke conflicten en spanningen dat dat meebrengt bij de mensen. Het legt hun kleine kant bloot. Daarop is het boek vertrokken.
Nog meer dan in je vorige boek geef je de mensen mee dat er racisme ontstaat op klasse verschil.
Dat is doelbewust. Ik wil daar heel duidelijk in zijn omdat ik al ondervonden heb in veel interviews dat ik fout begrepen wordt of mensen willen dat fout begrijpen.
Ik ben persoonlijk een heel grote fan van Knokke, ik ben ook fan van goede restaurants, mooie wagens, veel geld,… maar ik merk rond mij een steeds grotere honger naar hexuberante dingen en daar ben ik geen fan van.
Ik heb heel veel problemen met het feit dat veel mensen zich spiegelen om gelukkig te zijn aan het ongeluk van iemand anders en dat vind ik jammer.
Veel mensen zouden graag hun auto inruilen voor een kleiner model als alle buren maar met een fiets rijden zodat zij terug de grote man zijn. Dat gevoel van jaloezie is mij gelukkig totaal onbekend.
De hebzucht van banken, interbrew,… de enorme winsten die ze maken.
Als je je aandelen wil laten pieken dan moet je vooral zeggen het gaat niet goed en ik ga 200 man aan de deur zetten. Dan pieken je aandelen. Daar klopt iets niet. Dat is kapitalistische maatschappij op zijn engst.
We gaan terug naar een soort koloniale tijd.
Documenteert u zich veel voor uw boeken bijvoorbeeld u spreekt in het boek over vacuüm metaal detectie.
Ik koop me daar wel eens een boek over. Maar ik ben geen freak.
Want je weet in m’n boek komen 5 politieagenten voor en nu de boeken bekender worden heb ik eens naar Knokke gebeld en gevraagd hoeveel politieagenten er werken. Ik kreeg de hoofdcommissaris aan de lijn en die zei voor het moment 198 benoemden en de rest is tijdelijk. Toen dacht ik ooh hooh ik moet er dringend bijmaken (lacht) maar ondertussen heb ik beslist om het bij 6 te houden.
Voor mij telt vooral de sfeer als de sfeer maar juist is. De mensen moeten geloven wat ze lezen.
Het hoofdpersonage Luc Borré blikt in dit boek meer terug in de tijd, is dit Jos Pierreux die dit jaar 50 wordt die ook al terugblikt?
Het is zo dat ik me voorgenomen heb om bij Borré met mondjesmaat gegevens uit zijn verleden mee te geven om meer te laten voelen hoe hij de mens geworden is die hij nu is.
ja, ja,ja,… oorspronkelijk was hij iets jonger omdat hij fysiek geënt was op een overleden vriend.
Maar het karakter heeft hij van iemand wiens naam ik niet ga noemen maar erg op mij lijkt (lacht).
En daardoor zit je met die tweespan van een jeugdig lichaam en een wat grijzere geest.
Ik vond dat de lezer na enkele boeken ook recht had op ‘de fond’ want anders gaat hij zich bedrogen voelen. Maar ik doe het doelbewust met mondjesmaat.
In elk boek geef je ook extra thema’s mee zoals nu over jonge moeders. Een dochter die zwanger is, abortus,…
Ja, Het is niet toevallig dat de kaft van dit boek anders is dan de vorige. Ik heb me drie boeken echt meer met politiek en wat is recht en onrecht bezig gehouden. Maar nu boeit ‘het gezin’ me heel erg, de familie kan een wurgende greep op mensen hebben, liefde van familie kan ook wurgend zijn, niet alleen de haat. Het kan verstikkende invloed op de mensen hebben hé. Van niet uit een milieu te kunnen of te mogen. In het volgende boek voor 2008 ga ik daar verder op ingaan.
Het valt me op dat je daarover begint want de meeste mensen zien dat niet. Het is niet alleen de plot, maar als je zo’n zaken onderhuids kunt meegeven is dat leuk. Want als je het er met de voorhamer inklopt van “vrouwen die hun kinderen achterlaten zijn slecht” ja bon wat zijn we daarmee? Mij gaat het er meer over hoe komt het , uit welk milieu,…
Ik steek het er allemaal zo voorzichtig mogelijk in dat het niet te zwaar wordt.
En de humor? Ik heb goed gelachen.
Dat is het moeilijke evenwicht natuurlijk hé.
Voor 2008 kondigt Jos Pierreux reeds het boek “Van wijven en zessen” aan.
