Boekenwereld

Hij was nooit van plan geweest verliefd op haar te worden.
Op een dag overkwam het hem gewoon.
Eerst leek ze zijn ingehouden geflirt te beantwoorden. Toen hij het haar had bekend, vond ze hem prettig gestoord. Maar ze had er geen erg in gehad. Ze leek zelfs aangenaam verrast.
Gewoon onschuldig genieten, daarover waren ze het eens. Zonder vragen. Zonder geneuzel over het leven dat ze écht leidden. Gewoon genieten van de passie, die gedoemd was te verdwijnen. Zo helder konden ze allebei nog wel denken.

Tot zij hun afspraakje mist en plots verdwijnt. In het niets. Haar niet afgesloten auto met de sleutels erop en haar gsm zijn de enige aanwijzing dat ze op nauwelijks vijftig meter van hun rendez-vous is gestrand. Zal hij de politie waarschuwen? Maar dan moet hij hun geheim prijsgeven. Er is helemaal niets gebeurd tussen hen, maar wie gelooft dat? Pas dan stelt hij zich de vraag die hij zich zoveel eerder had moeten stellen: wie was zij dan?

Van alle vrouwen ter wereld was uitgerekend zij zijn leven binnengestapt.
De thriller gaat deze keer vooral rond de thema’s liefde en manipulatie?

Ik ben eigenlijk vertrokken met het idee van een liefdesverhaal te schrijven dat slecht afliep. Door mijn drie vorige boeken was ik tot de conclusie gekomen dat ik uiteindelijk altijd schrijf over de liefde. ‘Vermist’ over een wat ouder vrouw die haar man die verdwenen is toch nog altijd graag ziet. In ‘Verminkt’ de liefde van een vader voor zijn dochter en in ‘ Verdoemd’ de onvoorwaardelijke liefde.
En ik vond dat er tegenwoordig geen echt spannend boek meer geschreven was rond een liefdesverhaal. En dat is dan de opzet geworden. Dan stelde ik me de vraag hoe, wat,…
Bijvoorbeeld ‘Romeo en Julia’ is een van de mooiste thrillers die ooit geschreven zijn. Dus ik moest iets hebben dat die spanning aantrekt. Wat doen mensen als ze verliefd zijn? Dan komt als een van de eerste dingen steeds terug dat ze makkelijker manipuleerbaar zijn als ze smoorverliefd zijn.
Zo is het verhaal gegroeid.

Waar bij mijn andere boeken er een meer filosofische inslag was is dat in ‘Verliefd’ zeker niet het geval.

Vroeger zei u ik bedenk soms losse ideeën en die verweef ik nadien tot één verhaal dat is in dit boek inderdaad niet het geval.

Absoluut niet! Tot nu toe werkte ik heel chaotisch. Ik heb scenes die ik voor me zie, die ik me inbeeld. Dat komt dikwijls uit de dagelijkse realiteit en die ga ik dan aaneen breien. Zo zat ik dikwijls met twee, drie verhaallijnen die door elkaar speelden. Nu wou ik een heel simpel verhaal dat in één trek van voor naar achter gaat. Het gonsde er bij manier van spreken in één keer uit.
Het is in één lijn doorgeschreven, een verhaal dat als een trein rijdt eigenlijk.
Omdat ik eens iets anders wou doen, ik wou eigenlijk een soort van “simpel vertelselke”.

Wat in uw boeken ook steeds terugkomt is internet, mails, deze keer zelfs met gedrukte smileys.
De vervaging, het gemakkelijker zaken vertellen per mail. Op een bepaald moment zegt Rick zelf dat hij een mail naar zijn eigen vrouw wil sturen om zaken uit te leggen.

De trend is dat er meer en meer communicatiemiddelen zijn maar dat er steeds minder en minder echt gecommuniceerd wordt. In ‘Verdoemd’ had je dat iedereen speelt met internet en e-mail, maar hetgeen  wat ze te zien en horen krijgen willen ze eigenlijk niet zien en horen.
En hier wou ik voor een groot stuk inleggen dat communicatie zo is vergemakkelijkt maar dat het er niet meer van komt,…
Maar dan toch wel via een “e-mail relatie”. In die e-mail relatie gaan mensen persoonlijke zaken tegen elkaar vertellen terwijl ze elkaar nog maar amper gezien hebben. Men verliest door een e- mail een stuk van schaamtegevoel dat ze zouden hebben moesten ze ‘face to face’ staan. Je zou kunnen stellen dat de romance in het boek er nooit zou geweest zijn moest er geen email zijn.

Je hebt ook de “IK” figuur, alles voor zichzelf bekijken.

Dat is stilistisch deze keer, erg uitgediept, het is belangrijker geworden in die zin dat je de dialoog altijd tegen de kant moet beginnen. En hier in dit geval de Rik figuur doet dat niet die denkt en denkt nog eens en dan zegt hij iets en dan denkt hij en dan doet hij iets. En dat allemaal in één stroom. De “monologue interieur” zegt men dan. Dat heb ik geprobeerd bij hem zeker te accentueren door die stijlfiguur dan ook te gebruiken en niet de dialogen als iets apart te zien. Want dialoog is eigenlijk een stukje van de gedachten gang waarmee hij werkt.

Het gaat ook weer over gewone mensen als hoofdfiguur, al is Bruno misschien wel de belangrijkste.

Ik vind Bruno Carels eigenlijk de belangrijkste figuur, al is hij de minst uitgewerkte figuur.
Ja, door hem wordt je in het boek meegezogen.

Ja, hij is de man die het boek beheert. Je mag van Rik weten wat je wil en zijn gedachten volgen evenals van Ingrid maar eigenlijk is het de figuur waar je het minst van weet die het hele verhaal beheerst. Ik heb geprobeerd er zo weinig mogelijk over te zeggen.
Ik beschrijf mijn personages nooit echt van buiten zoals welke kleur haar ze hebben,..
Maar doordat die Bruno Carels een intrigerende figuur is ga je als lezer veel zelf invullen en daardoor ga je hem kennen. Dus hoe minder ik als schrijver er over zeg hoe meer de lezer er zijn eigen verhaaltje in kan steken. Slechte figuren zijn altijd interessanter dan “saaie” zoals Rik en Ingrid. Dat zijn twee mensen die wat op leeftijd zijn maar die eigenlijk niet veel hebben meegemaakt.

Op het einde van uw boek vermeldt u dat er heel wat citaten van andere schrijvers in uw boek verwerkt zijn.

Ik heb een schriftje en als ik een toffe zin tegenkom waarvan ik zeg ‘beter had ik het niet kunnen zeggen dan schrijf ik dat op. Ik heb ze hier in het boek gebruikt als een soort citaat zonder er expliciet als voetnoot bij te schrijven dit is van Elschot,…

Ik heb altijd gedacht in thrillers of spannende verhalen is alles reeds gezegd en ik denk dat dat waar is. Maar in liefdesverhalen is alles al duizend keer gezegd of zelf een miljoen keer dus daar kan je zeker niets nieuw zeggen.
Is het daarom ook dat u er deze keer die muziek bijgenomen heeft?
Inderdaad, ik vond dat je sommige dingen over de romantiek zo mooi gezegd zijn in een liedjestekst. En voor veel mensen kan het liedje zelf zijn dat ze zeggen ah ja zo ging die melodie en ze komen onmiddellijk in een gevoel dat ik wil oproepen.

Zo kan ik in enkele regels oproepen wat ik anders op een hele pagina moet gaan uitleggen.

Dus voor dit boek waren de citaten en de muziek heel functioneel.

Er is nu Vermist, Verminkt, Verdoemd, Verliefd. Mag ik een gok wagen voor de volgende titel:
Vervaging, Verdorven?

(lacht) Het zal eerder Verdorven kunnen zijn. Ik heb het nu heel plezierig gevonden om zo een door en door verdorven figuur te beschrijven. En ik heb nu al veel over triestige figuren geschreven,… Ik denk dat het volgende boek misschien wel weer over een verdorven figuur zal gaan, misschien wel een femme fatale. Nu een verdorven man en dan eens een verdorven vrouw.
Ik denk het.

Met ‘Verliefd’ is Patrick De Bruyn een nieuwe weg van schrijven ingeslagen, die het voor de lezer boeiend maakt om mee op weg te gaan in het verhaal.